Podczas I Ogólnego Zjazdu Peowiaków z terenu Tarnopolszczyzny w maju 1936 został wybrany do komisji rewizyjnej Okręgu Związku Peowiaków.
Studiował na Uniwersytecie Lwowskim. Zawodowo związał się z bankowością. Prywatnie interesował się muzyką i śpiewem. Działał w Towarzystwie Muzycznym im. Stanisława Moniuszki oraz występował w operze. W 1926 został przeniesiony do Kalisza (był tam dyrektorem Banku Ziemi Kaliskiej), a później do Katowic. 20 sierpnia 1935 został dyrektorem oddziału Banku Polskiego w Tarnopolu. Do 1939 był prezesem tarnopolskiego oddziału Związku b. Ochotników Armii Polskiej. Po reorganizacji terytorialnej latem 1939 został tymczasowo pełniącym obowiązki prezesa okręgu w Tarnopolu.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów i wywieziony do łagrów nad Kołymą, na północnym Uralu. Po odzyskaniu wolności pracował w Biurze Opieki nad Rodzinami Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, a po ewakuacji wojsk polskich pozostał nadal na wschodzie, niosąc pomoc potrzebującym.
Po wojnie pozostał na emigracji i udzielał się w pracy społecznej. Był działaczem Skarbu Narodowego, Instytutu Wschodniego „Reduta”, wiceprezesem Stowarzyszenia Byłych Sowieckich Więźniów Politycznych. Zmarł 19 września 1965 w Londynie.