Okoliczności powstania Na przełomie lat 80. i 90. XVIII w. kariera Goi jako portrecisty szybko się rozwijała. Jednak w 1792 malarz przebył poważną chorobę, w wyniku której prawie rok walczył ze śmiercią, paraliżem i ślepotą. Doszedł do zdrowia tylko częściowo, pozostał jednak głuchy do końca życia. Przebyta choroba znacząco wpłynęła na jego twórczość. Stał się bardziej bezwzględny w postrzeganiu swoich modeli, malował także z mniejszą dbałością o szczegóły.
Pérez de Estala zlecił wykonanie kopii lub repliki obrazu, aby zdobiły jego dwie rezydencje. Jedna wersja znajduje się w Kunsthalle w Hamburgu, a druga w prywatnej kolekcji w Madrycie, niektórzy historycy mają wątpliwości co do tego, który obraz jest oryginałem. Obrazy zostały po raz pierwszy opisane przez niemieckiego historyka sztuki Augusta L. Mayera, który także zidentyfikował portretowanego jako Péreza de Estalę. Mayer datuje obie wersje na rok 1800. Auerliano de Beruete wskazuje na podobieństwa z Portretem Sebastiána Martíneza i sugeruje wcześniejszą datę powstania 1792. Jutta Held sugeruje 1794, a katalog Gassier-Wilson podaje przedział 1800–1805, ze względu na pojawienie się żółtej sofy, prawdopodobnie mebla z pracowni Goi, który został użyty na innych portretach z tego okresu. Pierre Gassier uznaje wersję z prywatnej kolekcji za autorską.