Siergiej Pawłowicz Załygin (ros. Сергей Павлович Залыгин, ur. we wsi Durasowka w Baszkirii, zm. 19 kwietnia 2000 w Moskwie) – radziecki i rosyjski pisarz, działacz społeczny i dziennikarz.
Życiorys Urodził się w rodzinie inteligenckiej. W 1939 ukończył studia na Wydziale Hydromelioracyjnym Instytutu Gospodarki Rolnej w Omsku, w którym, 1946-1955 kierował katedrą melioracji rolniczej, od 1949 jako kandydat nauk technicznych. Podczas wojny z Niemcami był starszym hydrologiem Służby Hydrometeorologicznej Syberyjskiego Okręgu Wojskowego, a 1955-1964 starszym pracownikiem naukowym Zachodniosyberyjskiej Filii Akademii Nauk ZSRR, w 1941 wydał pierwszą książkę, Rasskazy. Po wojnie wydawał zbiory opowiadań Na bolszuju ziemlju (1953), Wiesnoj nyniesznogo goda (1954) i Krasnyj klewer (1955), napisał także powieść Swidietieli (1956). W 1957 opublikował powieść Obyknowiennyje dni, a w 1963 kolejny zbiór opowiadań Bliny. Obok Wiktora Astafjewa i Walentina Rasputina występował o ochronę syberyjskiej przyrody i przestrzeganie praw równowagi ekologicznej, przeciwko ryzykownemu projektowi odwrócenia biegu syberyjskich rzek w celu utrzymania zaopatrzenia w wodę Jeziora Aralskiego.