był dyrektorem gimnazjum i liceum w Kołomyi. W okresie II Rzeczypospolitej był kapłanem archidiecezji lwowskiej.

Po wybuchu II wojny światowej, agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 i nastaniu okupacji sowieckiej pozostawał w Kołomyi. W kwietniu 1940 dobrowolnie zgłosił się na deportację na wschód, ażeby towarzyszyć zabranej tam 80-letniej matce, po czym przewieziony do obwodu semipalatyńskiego, przebywał w kamieniołomach Nowaja Tałbinka. Na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność, po czym zgłosił się do formowanej Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa i w jej szeregach został kapelanem. Po ewakuacji armii w 1943 był kapłanem w obozach polskich uchodźców w Teheranie. Później urlopowany, w 1943 udał się do Indii, gdzie przebywali polscy uchodźcy. Posługiwał jako wikariusz osady w Kolhapur, udzielał się jako katecheta w kolegium, był proboszczem i kapelanem osiedla w Valivade oraz nauczycielem religii i języka łacińskiego.