We wrześniu 1919 wstąpił do Wojska Polskiego, służył w 11 dywizjonie artylerii ciężkiej, w 1920 został skierowany do Szkoły Podchorążych Artylerii. Od czerwca 1920 dowodził plutonem 3 baterii w macierzystej jednostce. Od czerwca 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, w szeregach 2 Armii. Za bohaterstwo w boju został w czerwcu 1921 mianowany podporucznikiem. Od 1 października 1920 do września 1921 służył w 11 dywizjonie artylerii ciężkiej jako dowódca dyonu, następnie służył jako oficer żywnościowy w 10 pułku artylerii ciężkiej w Przemyślu. 1 lutego 1924 został awansowany na stopień porucznika, a 27 sierpnia 1924 zweryfikowany w stopniu porucznika służby stałej ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919. Od 1927 do 1929 pełnił w 10 pułku artylerii ciężkiej funkcję oficera ds. materiałowych, był p.o. kwatermistrza pułku, w 1928 p.o. dowódcy 5 baterii. 1 stycznia 1930 został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i został dowódcą 3 baterii pułku. Funkcję tę pełnił do 31 marca 1930, od 1 września 1930 do 31 sierpnia 1932 był natomiast dowódcą 1 baterii i p.o. dowódcy I dyonu pułku. Od września 1932 służył w Samodzielnym Referacie Informacyjnym Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X, najpierw jako kierownik referatu ochrony, następnie jako kierownik ekspozytury w Kielcach (tzw.