Jako poseł na sejm we wsiach Olesno i Dąbrówki Breńskie zorganizował czytelnie, do których zapraszał znanych prelegentów. Starał się o szerzenie oświaty, kultury wsi i o jej rozwój pod względem ekonomicznym. W 1897 został wicedziekanem (odznaczony EC), a w 1902 dziekanem dekanatu dąbrowskiego. Jako dziekan badał sprawę ks. Kahla, proboszcza w Gręboszowie, do której nawiązał Stanisław Wyspiański w Klątwie. Był zaangażowany w działalność ruchu ludowego związany z czasopismem „Związek Chłopski". W Iatach 1897-1900 był członkiem Rady Nadzorczej Komitetu Budowy Szkoły Gospodyń Wiejskich w Podegrodziu. W latach 1900–1906 był redaktorem „Kuriera Dąbrowskiego" i członkiem Klubu Katolicko-Ludowego. W 1908 został szambelanem papieskim. 1 lipca 1911 objął probostwo w Bochni oraz urząd dziekański tamtejszego dekanatu. W 1912 odmalował kościół bocheński i odnowił ołtarze, w 1913 położył w kościele kamienną posadzkę, remontował zakrystię, w 1914 uporządkował plac przykościelny. Otaczał opieką związki i stowarzyszenia religijne, m.in. Konferencję Św. Wincentego a Paulo, Katolicki Związek Polek, Stowarzyszenie św. Zyty, Towarzystwo Czytelń Katolickich, Sodalicję Mariańską, a także cechy rzemieślnicze. W 1924 został protonotariuszem apostolskimB. Woźniak, „Życie i działalność ks.