W 1923, 1924 jako oficer nadetatowy 6 batalionu sanitarnego we Lwowie był przydzielony do Szpitala Okręgowego Nr VI w tym mieście, w którym pracował w kolejnych latach 20 i 30. (po przemianowaniu: 6 Szpital Okręgowy). W tym okresie został awansowany na stopień majora lekarza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931. Według stanu z marca 1939 w stopniu podpułkownika był starszym ordynatorem oddziału chirurgicznego 6 Szpitala Okręgowego. Był cenionym lekarzem chirurgiem. Do 1939 wchodził w skład komitetu redakcyjnego czasopisma „Chirurg Polski”.

W okresie mobilizacji 1939 był przewidziany jako szef chirurgii szpitala ewakuacyjnego („EWA”). Po wybuchu II wojny światowej w 1939 pracował jako naczelny chirurg w macierzystym 6 Szpitalu Okręgowym. W późniejszym czasie był dowódcą 6 batalionu sanitarnego, wchodzącego w skład 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR i Armii Polskiej na Wschodzie w latach 1941–1943. Po wojnie pracował na Bahamach, gdzie cieszył się uznaniem. Zamieszkał w Saint George’s w państwie Grenada, gdzie zmarł 3 marca 1971.

Był żonaty z Zofią z Gordziewiczów (1898–1979), dla jej syna Jerzego Lerskiego był ojczymem.