W czasie II wojny światowej uczestniczył w tajnym nauczaniu i podziemnej kulturze muzycznej.
Od 1945 do 1963 kierował instytucjami kultury muzycznej w Krakowie, Łodzi, Częstochowie, Warszawie, Białymstoku oraz Lublinie. W 1963 zamieszkał w Zakopanem. W zakopiańskiej szkole nauczał śpiewu, prowadził chóry, był też wicedyrektorem szkoły muzycznej w Nowym Targu. Mimo że w 1973 przeszedł na emeryturę, to nadal nauczał śpiewu, także w szkołach średnich, co trwało prawie do samej śmierci.
Kilka razy był jurorem na Festiwalu Folkloru Ziem Górskich. Współdziałał z chórami Wierchy i Rysy. Był współzałożycielem Towarzystwa Muzycznego im. Karola Szymanowskiego, zasiadał też we władzach tej instytucji. Piastował stanowisko prezesa Koła Miejskiego PTTK w Zakopanem, choć turystykę tatrzańską uprawiał głównie w młodszym wieku. W okresie zakopiańskim tworzył utwory o tematyce podhalańskiej, np. fortepianową Balladę zbójnicką z 1946.
19 stycznia 1955 roku na wniosek Ministra Kultury i Sztuki został odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki..