piosenka, którą wykonała siostra Belli, doszła do 3. miejsca na Hit Parade Italia. W 1974 Bella zadebiutował jako wykonawca piosenką „Più ci penso”. W 1976 roku skomponował do tekstu Bigazziego piosenkę „Non si può morire dentro”. Piosenka wygrała Festivalbar dochodząc do 1. miejsca na Hit Parade Italia oraz do czołowych miejsc na listach poszczególnych krajów latynoskich. Została sprzedana w liczbie 2 milionów egzemplarzy stając się znaczącym sukcesem Belli jako piosenkarza.
Lata 80. i 90. W latach 80. nawiązał współpracę z Mogolem, której owocem stały się albumy: G.B.1 Nuova Gente (1983), Una luce (1986) i Due Cuori Rossi Di Vergogna (1988).
W 1981 roku zadebiutował na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo prezentując piosenkę „Questo amore non si tocca”, do której tekst napisał Bigazzi. Piosenka przeszła jednak niezauważona, a do artysty przylgnęła etykieta „brat Marcelli Belli”, ponieważ jego siostra była bardziej rozpoznawalna wśród telewidzów. Dlatego w swym kolejnym udziale w San Remo w roku 1990 zdecydował się wystąpić razem z nią prezentując piosenkę „Verso l’ ignoto”, ale i ona nie wzbudziła zainteresowania. Po raz kolejny wystąpił w San Remo rok później przedstawiając piosenkę „La fila degli oleandri” do tekstu Mogola, i tym razem bez powodzenia.