Andriej Wasiljewicz Aloszyn (ros. Андрей Васильевич Алёшин, ur. we wsi Nowosiołki w rejonie kozielskim w obwodzie kałuskim, zm. 11 kwietnia 1974 we wsi Popielewo w rejonie kozielskim) – radziecki wojskowy, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej. W wieku 7 lat stracił ojca. Skończył dwie klasy szkoły powszechnej, potem został samoukiem, 1925-1930 był przewodniczącym sielsowietu (rady wiejskiej), potem buchalterem na Stacji Maszynowo-Traktorowej w Kozielsku i rachmistrzem w kołchozie.
Od 1938 służył w Armii Czerwonej, 1939-1940 uczestniczył w wojnie z Finlandią, po zakończeniu której został zdemobilizowany i wrócił do domu.
W grudniu 1940 ponownie powołano go do armii, brał udział w wojnie z Niemcami jako kawalerzysta i później artylerzysta, walczył na Froncie Zachodnim, Centralnym, Briańskim i 1 Białoruskim.
Od 1943 należał do WKP(b).
27 lipca 1944 w składzie 175 pułku artylerii moździerzowej 4 Dywizji Kawalerii 2 Gwardyjskiego Korpusu Kawalerii 1 Frontu Białoruskiego w stopniu sierżanta brał udział w wyzwalaniu Międzyrzeca Podlaskiego, pod koniec stycznia 1945 w walkach o Więcbork, 5 lutego 1945 w walkach na południowy zachód od Szczecina, a na początku maja 1945 w walkach o Fürstenwalde (Niemcy), w których się wyróżnił.