Do października 1942 według oficjalnych danych wykonał 90 lotów bojowych i stoczył 10 walk powietrznych, w których strącił 9 samolotów wroga.
W czerwcu 1943 został szefem inspekcji lotniczej Zarządu Przysposobienia i Formowania Głównego Zarządu Sił Powietrznych, w czerwcu 1944 zastępcą dowódcy, a w listopadzie 1944 dowódcą 9 Dywizji Lotnictwa Szturmowego Sił Powietrznych Floty Bałtyckiej. Według jednych danych wykonał 157 lotów bojowych i stoczył 20 walk powietrznych, w których strącił osobiście 13 samolotów, a 5 w grupie, według innych danych odniósł łącznie 11 zwycięstw, a . Po wojnie został wykładowcą oficerskich kursów akademickich, od sierpnia 1946 pracował w Sztabie Generalnym, od maja 1949 do lutego 1951 był attaché wojskowym, morskim i lotniczym przy Ambasadzie ZSRR w Rumunii, a od lutego 1951 do listopada 1953 starszym inspektorem Inspekcji Lotnictwa Głównej Inspekcji Sił Wojskowo-Morskich. Od listopada 1953 do kwietnia 1955 dowodził 60 Dywizją Lotnictwa Myśliwskiego Sił Powietrznych 4 Floty na Morzu Bałtyckim, potem został zastępcą dowódcy Sił Powietrznych tej floty na Bałtyku, 8 sierpnia 1955 otrzymał stopień generała majora lotnictwa.