Dmitrij Dmitrijewicz Pogodin (ros. Дмитрий Дмитриевич Погодин, ur. w Naro-Fominsku, zm. 13 września 1943 w obwodzie charkowskim) – radziecki wojskowy, pułkownik mianowany pośmiertnie generałem majorem wojsk pancernych, Bohater Związku Radzieckiego (1936).
Życiorys Urodził się w rodzinie robotniczej. Skończył 6 klas szkoły w Jegorjewsku i szkołę techniczną, pracował jako pomocnik majstra warsztatu w fabryce w Jegorjewsku, od 1931 służył w Armii Czerwonej. Od 1931 należał do WKP(b), w 1932 ukończył szkołę wojsk pancernych w Orle, a w 1934 kursy doskonalenia kadry dowódczej w Kazaniu, był dowódcą kompanii czołgów w Białoruskim Okręgu Wojskowym. Od października 1936 do marca 1937 w stopniu porucznika uczestniczył w wojnie domowej w Hiszpanii, wyróżnił się w walkach pod Pozuelo de Alarcón, gdzie dowodzona przez niego kompania czołgów zniszczyła 9 czołgów wroga. W 1939 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego, we wrześniu 1939 brał udział w zajmowaniu przez ZSRR Zachodniej Ukrainy, czyli agresji na Polskę, a 1939–1940 w wojnie z Finlandią. Był pomocnikiem naczelnika wojsk pancernych Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, dowódcą oddziału zmechanizowanego i 1 pułku czołgów 1 Dywizji Pancernej.