Dzięki temu powstał cykl 60 obrazów Kupačica (Šidijanka), na których wszystkie kobiety mają tę samą twarz.
Największa wystawa jego prac (410 obrazów) została zaprezentowana we wrześniu 1939 na uniwersytecie w Belgradzie. W 1941 Šid stał się częścią Niepodległego Państwa Chorwackiego. Šumanović konsekwentnie podpisujący swoje obrazy cyrylicą i deklarujący się jako Serb pod koniec życia umieszczał na obrazach tylko datę jego powstania. 26 sierpnia ukończył ostatni swój obraz, fragment tryptyku Beračica. Aresztowany wraz z grupą 150 Serbów mieszkających w Šidzie trafił do obozu w Sremskiej Mitrovicy. W nocy 29/30 sierpnia 1942 został skazany na karę śmierci przez sąd ustaszowski, a rankiem zabity strzałem w tył głowy. Pochowano go w zbiorowej mogile na miejscowym cmentarzu prawosławnym.
Twórczość Šumanović pozostawił po sobie blisko 600 prac, z czego 356 stanowią obrazy olejne. W jego pracach można dostrzec fascynacje fowizmem i ekspresjonizmem, ale stworzył także swój własny, unikalny styl co sprawiło, że stał się jednym z najbardziej znanych malarzy serbskich XX wieku. W Serbii szczególnie cenione są pejzaże okolic Šidu. Obrazy Šumanovicia znajdują się w muzeach w Belgradzie i Nowym Sadzie, ale większość trafiła do muzeum w Šidzie.