Stanisław Marciniak pseud. „Niewinny”, „Janusz” (ur. 1 sierpnia 1915 w Dratowie, 12 stycznia 1953 w Lublinie) – polski żołnierz podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej w ramach Batalionów Chłopskich oraz powojennego podziemia antykomunistycznego w ramach Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”.
Życiorys Pochodził z powiatu lubartowskiego, gdzie przyszedł na świat jako syn Stanisława i Józefy z domu Ozga. W latach 1937–1938 odbył służbę wojskową w 12. Pułku Ułanów Podolskich. Podczas okupacji niemieckiej działał w ramach Batalionów Chłopskich na placówce w Abramowie. Po wojnie związany był z podziemiem antykomunistycznym w ramach Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”. Od stycznia 1947 należał do oddziału Józefa Struga pseud. „Ordon”, zaś po śmierci Struga i jego zastępcy Stanisława Falkiewicza pseud. „Ryś” od grudnia 1947 do maja 1948 kierował tymże oddziałem aż do jego rozpadu. Następnie wyjechał na Ziemie Odzyskane, a później do Płocka gdzie pracował jako strażak i strażnik przemysłowy w stoczni rzecznej. W 1951 powrócił na Lubelszczyznę i przystąpił do oddziału Edwarda Taraszkiewicza pseud.