W 1927 rozpoczęła pracę w Szkole Powszechnej nr 145 na Grochowie. Była wychowawczynią dwóch licznych klas, założyła tam też 22 Warszawską Żeńską Drużynę Harcerek im. Jadwigi Wolskiej, którą prowadziła do 1930 roku. W 1928 roku otrzymała stopień harcmistrzyni. W 1931 roku przeniosła się do Szkoły Powszechnej nr 136, kierowanej przez hm. Marię Jiruskę (od 1935 roku funkcjonującej w budynku przy ul. Kowelskiej 1 na Nowej Pradze, w którym umieszczono szkoły nr 48, 89 i 136). Pracowała tam do 1953 roku z przerwą w latach 1940–1944. W szkole tej poznała nauczyciela Piotra Gronostajskiego, którego poślubiła w 1932 roku (po aresztowaniu w czasie powstania warszawskiego Piotr Gronostajski został wywieziony do obozu w Policach, gdzie zmarł w 1945 roku).
Była hufcową VIII Hufca Harcerek Warszawa-Ochota (1927–1930 lub 1928–1933), a następnie V Hufca Harcerek Warszawa-Praga (1934–1935), komendantką kursów drużynowych w Laskowej i Ignalinie (1937), komendantką obozów 13 WŻDH i 21 WŻDH (1933–1936 i 1939) oraz obozu 13 WŻDH na zlocie w Spale. Zastępczyni komendantki (1928–1930), a następnie komendantka (1935–1939) Warszawskiej Chorągwi Harcerek. W roku szkolnym 1936/1937 pełniła też obowiązki instruktorki ds. harcerskich w Kuratorium Okręgu Szkolnego m. st. Warszawy.