Była kierowniczką Szkoły Powszechnej nr 136 przy ul. Kowelskiej 4, gdzie również mieszkała, wraz z matką, Wandą Jiruską z d. Czarny, i siostrą, Stefanią. Ich rodzina wielokrotnie udzielała pomocy Żydom, wspierała żydowski ruch oporu. Mieszkanie stanowiło miejsce schronienia i komórkę wykorzystywaną do celów organizacyjnych, wg relacji jeden z trzech pokojów i kuchnię zawsze zajmowali Żydzi. Przez mieszkanie przewinęło się co najmniej od 80 do 100 osób, z których większość się uratowała.
Podczas powstania warszawskiego była komendantką harcerskiego szpitala polowego przy ul. Kowelskiej.
Pracę harcerską prowadziła również w pierwszych latach po wojnie, działała m.in. w komisji prób podharcmistrzyń i harcmistrzyń Warszawskiej Chorągwi Harcerek.
W 1953 usunięta z pracy w szkolnictwie. Zrehabilitowana i przywrócona do pracy nauczycielskiej w 1956.
Była głęboko wierzącą katoliczką.
Pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A8, rząd 1, grób 10). W 1994 Instytut Jad Waszem uhonorował Wandę, Marię i Stefanię Jiruska tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Szarych Szeregów Kategoria:Instruktorzy harcerscy Kategoria:Kobiety – powstańcy warszawscy Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Polscy Sprawiedliwi wśród Narodów Świata Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1975 Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie