XX wieku Stan Rynku w Prudniku w 1956 został opisany w wydaniu niemieckiej gazety „Neustädter Heimatbrief”. Okolice Rynku, na którym zachowało się „niewiele budynków”, uznane zostały za najbardziej zniszczoną część miasta. Opis wspomina „sterty gruzów, rzekomo kryjących niepogrzebane ciała”. Wschodnia pierzeja była jedyną, która prezentowała się „względnie dobrze”. Z zabudowy śródrynkowej zachował się ratusz oraz przylegający do niego budynek. W pierzei zachodniej zachował się budynek hotelu, a w południowej dom, w którym prowadził praktykę Antoni Błaszczyński. Kolumna maryjna, fontanna i pomnik Jana Nepomucena zostały pozbawione swoich żelaznych ogrodzeń.

W latach 1959–1963 Rynek otrzymał nową zabudowę. Od początku 60. XX wieku w zachodniej pierzei Rynku funkcjonowała restauracja „Arkady”. Hotel Centralny zakończył działalność w latach 70. XX wieku. Przy tunelu w południowej pierzei Rynku działał pierwszy w Prudniku sklep samoobsługowy „SAM”, przez mieszkańców nazywany „U Magdziarza” (od nazwiska kierownika sklepu). W północnej pierzei mieściły się sklep „1001 drobiazgów”, a także sklep obuwniczy. W latach 60. i 70. XX wieku na Rynku odbywały się główne obchody świąt państwowych. mały|lewo|Widok na Rynek w Prudniku (1965) mały|Miejsce, w którym znajdowała się restauracja „Arkady” Do lat 90.