W 1938 został szefem Wydziału Szkolenia Komendy Naczelnej Legii Akademickiej w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego i pozostawał na tym stanowisku co najmniej do marca 1939. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 71. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą I batalionu macierzystego 17 pułku piechoty. Został ranny i wzięty do niewoli przez Niemców, po czym do 1945 był osadzony w Oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu w 1945 pełnił stanowisko kierownika Referatu Kulturalno-Oświatowego w Polskim Ośrodku Wojskowym w Langwasser k. Norymbergi. Później był oficerem 2 Korpusu Polskiego, stacjonującego we Włoszech. Po wojnie został awansowany na stopień podpułkownika.
Od 1949 przebywał na emigracji w Stanach Zjednoczonych. Działał w środowisku kombatanckim oraz w redakcji czasopisma „Ameryka-Echo”. Był członkiem Instytutu Piłsudskiego w Ameryce (należała do niego także Jadwiga Weisbach). Zajmował się pisarstwem. W ostatnich latach życia przygotował cztery gotowe do druku maszynopisy. Dwa z nich dotyczyły osoby Józefa Piłsudskiego, w tym ostatnie dzieło było obszernym zapisem relacji i ocen o Marszałku. Działał w Kole Lwowian w Chicago.