Tadeusz Walczak (ur. 20 stycznia 1906 w Stryju, zm. 8 lipca 1987 w Johannesburgu) – polski duchowny rzymskokatolicki.
Życiorys Urodził się 20 stycznia 1906 w Stryju (według innego źródła we Lwowie na Łyczakowie). W 1921 wstąpił do zgromadzenia Towarzystwa Jezusowego. 24 czerwca 1936 w Lublinie otrzymał sakrament święceń kapłańskich. W latach 1931–1933 i 1937–1939 posługiwał jako prefekt w kolegium jezuitów w Chyrowie.
Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej był kapelanem w szpitalu wojskowym we Lwowie. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 i nastaniu okupacji sowieckiej pozostał w mieście i współpracował z polskim podziemiem. Został aresztowany przez sowietów 30 kwietnia 1940, a 9 lipca tego roku został skazany na karę śmierci, po czym 26 lipca wyrok zamieniono na karę dziesięciu lat w obozach pracy poprawczej. Został przewieziony do Moskwy, był przetrzymywany w więzieniu NKWD na Łubiance. W lutym 1941 objęty amnestią dla polskich obywatel, a 12 sierpnia 1941 jego wyrok został zniesiony. Od września 1941 służył jako kapelan 15 Pułku Piechoty „Wilków”. Był także kapelanem w II batalionie 1 Brygady Strzelców Karpackich w składzie 3 Dywizji Strzelców Karpackich i szerzej 2 Korpusu Polskiego w ramach Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.