μυς mus, μυoς muos „mysz”. pallidus: „blady, ziemisty”, od pallere „być bladym”.
Nazwa zwyczajowa W wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” gatunkowi nadano nazwę sierściogon dżunglowy. Dawniej tego gryzonia określano nazwą wielkomysz filipińska.
Występowanie Sierściogon dżunglowy jest filipińskim endemitem. Występuje w północnej i centralnej części wyspy Luzon (prowincje Abra, Benguet, Kalinga-Apayao, Laguna, Nueva Vizcaya, Bataan, Zambales i w górach Sierra Madre). Jest spotykany od poziomu morza do 2000 m n.p.m.
Gryzoń ten występuje w wilgotnych lasach równikowych Filipin, nizinnych i górskich. Jest spotykany w lasach pierwotnych i wtórnych, a także na obszarach zdegradowanych przez ludzką działalność i terenach rolniczych, w szczególności na plantacjach.
Wygląd mały|lewo|Dwa warianty ubarwienia u osobników w Cincinnati Zoo Długość ciała (bez ogona) 387–427 mm, długość ogona 320–349 mm, długość ucha 34–39 mm, długość tylnej stopy 80–90 mm;