W listopadzie 1940 został komenderowany do Chin, w mieście Urumczi został szefem stacji testów lotniczych, w maju 1941 po wypadku pilota doświadczalnego C. Wiktorowa odwołano go z funkcji, w lutym 1942 wrócił do fabryki nr 21 w Gorkim, gdzie testował myśliwce ŁaGG-3. Od maja 1942 uczestniczył w wojnie z Niemcami na Froncie Kalinińskim jako starszy inspektor techniki pilotażu Zarządu 3. Armii Powietrznej, później dowódca grupy lotników w 3. Armii Powietrznej, od października do grudnia 1942 dowódca 157. pułku lotnictwa myśliwskiego, a od grudnia 1942 do kwietnia 1943 dowódca 256. Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego.
W 1943 ukończył kursy kadry dowódczej i otrzymał stopień pułkownika, od kwietnia 1943 do czerwca 1944 dowodził 273. Dywizją Lotnictwa Myśliwskiego, od czerwca 1944 do maja 1945 był zastępcą dowódcy 269. Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego, walczył na Froncie Centralnym (od kwietnia do października 1943), Białoruskim (od października 1943 do lutego 1944), 1. Białoruskim (od lutego do czerwca 1944), 3. (od czerwca do października 1944) i 2. Nadbałtyckim oraz 2. Białoruskim (od listopada 1944 do maja 1945), biorąc udział w operacji rżewsko-syczewskiej, rżewsko-wiaziemskiej, orłowskiej, czernihowsko-prypeckiej, homelsko-rzeczyckiej, pskowsko-ostrowskiej, tartuskiej, ryskiej, mławsko-elbląskiej, pomorskiej i berlińskiej.