Dziś zajmuje szóste miejsce wśród zapór wszystkich rodzajów – wyprzedzają ją Zapora Nurecka w Tadżykistanie, trzy zapory chińskie i szwajcarska Grande Dixence.
Elektrownia Budowa zapory, realizowana w latach 1961–1987, doprowadziła do powstania długiego na ponad 20 km zbiornika zaporowego o powierzchni 13,1 km². Umożliwiło to powstanie systemu elektrowni wodnych z dwudziestoma turbinami Francisa o mocy 66 MW każda.
Stan zapory Problemem stał się fatalny stan zapory stwierdzony przez kanadyjskich specjalistów krótko po jej oddaniu do użytku (w 1994 r.). Na pilny remont obiektu, którego uszkodzenie mogłoby spowodować niewyobrażalną tragedię, wyasygnowano w następnych latach 116 mln dolarów, głównie z funduszy Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju, Unii Europejskiej, niemieckiego państwowego Banku Rozwoju oraz rządu Japonii. Dzięki temu udało się również podnieść uzysk mocy elektrowni do 950 MW (z 1320 teoretycznych).
Inne Ze względu na swą unikalność w sierpniu 2015 r. zapora uzyskała w Gruzji status pomnika dziedzictwa narodowego. Przypisy
Bibliografia Barański Mirosław J.: W górę Inguri, w: „Na Szlaku. Magazyn turystyczno-krajoznawczy” R. XXXII, nr e-137 (333), marzec 2018, s. 22-24 ; Madeyski Paweł M.: Inguri, w: „Poznaj Świat” R. XIV, nr 12 (169), grudzień 1966, s. 7-11;
Inguri, Zapora