Od czerwca 1941 do października 1942 był kolejno pomocnikiem dowódcy i dowódcą eskadry i zastępcą dowódcy 21 pułku lotnictwa myśliwskiego, od grudnia 1941 do października 1942 walczył na Froncie Kalinińskim, brał udział w walkach w rejonie nadbałtyckim i w operacji rżewsko-syczewskiej, 9 października 1942 został ciężko ranny w walce powietrznej i do marca 1943 przebywał na leczeniu.
W 1943 otrzymał stopień majora. Od kwietnia 1943 do czerwca 1944 był komenderowany do Chin jako instruktor techniki pilotażu lotnictwa myśliwskiego, w lipcu 1944 został instruktorem w Zarządzie Lotnictwa Myśliwskiego Głównego Zarządu Przysposobienia Bojowego Lotnictwa Frontowego Sił Powietrznych Armii Czerwonej; pełniąc tę funkcję wielokrotnie jeździł na front i wykonywał loty bojowe. W lutym i marcu 1945 na 1 Froncie Ukraińskim brał udział w operacji górnośląskiej, wykonując 31 lotów bojowych, stoczył wówczas 8 walk powietrznych i strącił 5 samolotów wroga. Łącznie podczas wojny wykonał 345 lotów bojowych i stoczył 52 walki powietrzne, w których strącił osobiście 17 i w grupie 5 samolotów wroga. Po wojnie był instruktorem w Głównym Zarządzie Przysposobienia Bojowego Sił Powietrznych Armii Czerwonej. Zginął w wypadku lotniczym podczas wykonywania obowiązków służbowych.