Był autorem licznych prac hagiograficznych, m.in. w Ratyzbonie napisał żywot związanego z tutejszym opactwem św. Wolfganga, a w Fuldzie patrona tego opactwa św. Bonifacego. Pod koniec życia napisał zbiór żywotów świętych Vita s. Magni. Zebrał sentencje potrzebne do nauczania w Libellus proverbiorum oraz napisał Liber de admonitione clericorum et laicorum i kompilację De cursu spirituali. W rozprawie Dialogus de III quaestionibus zawarł rozważania na temat obecności zła w świecie – stwierdził tu m.in., że świat, w którym dobro może zwyciężać zło, jest lepszy od świata, w którym nie ma wolnej woli, oraz że Bóg ukarał za grzech pierworodny nie tylko Adama i Ewę, ale i wszystkich ich potomków, ponieważ każdy człowiek na ich miejscu także by go popełnił. Otloh w swej twórczości zwalczał dialektykę, a za jedyne i wyłącznie niezawodne źródło poznania i wiedzy uważał Biblię. W jego pismach pojawia się jednak myślenie filozoficzne i posługuje się on dialektyką, co wskazuje na rozdarcie między głoszonym przeczeniem rozumu i jego uznaniem.