Po wybuchu II wojny światowej walczył wraz z lwowskim pułkiem w kampanii wrześniowej. Po przedostaniu się do Rumunii został tam aresztowany. Zwolniony w grudniu przedostał się do Francji. Wstąpił do Wojska Polskiego we Francji i w styczniu został komendantem Stacji Zbornej Oficerów Artylerii. We Francji był na leczeniu, a od czerwca 1940 przebywał w Wielkiej Brytanii jako oficer Polskich Sił Zbrojnych. Od lipca 1942 służył na Bliskim Wschodzie. Pełnił stanowisko dowódcy 11 pułku artylerii ciężkiej podczas kampanii włoskiej. 1 stycznia 1945 został awansowany na stopień pułkownika. Od 24 marca 1945 był dowódcą 17 pułku artylerii mieszanej. 4 sierpnia 1945 został dowódcą artylerii Bazy 2 Korpusu.
Od 1946 przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie w maju 1947 został oficerem Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia, pełniąc stanowiska komendanta obozów dla Polaków. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Pełnił funkcję prezes Koła Żołnierzy 11 pac. Był cenionym przez podkomendnych dowódcą i wychowawcą.
Zamieszkiwał w Leytonstone (Londyn). Zmarł 17 stycznia 1973 tamże. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu St. Patrick's Catholic Cemetery. Jego żoną od 1925 była Eugenia z domu Zachar (1896–1987, podczas wojny pielęgniarka w 2 Korpusie), z którą miał córki Irmę (1926–1964) i Wandę (ur. 1929).