W latach 30. pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 1 lipca 1935 do 31 marca 1936 pracował w Konsulacie w Wiedniu. Od 1 kwietnia 1936 umysłowym pracownikiem kontraktowym poselstwa RP w Budapeszcie, gdzie 1 lipca 1936 objął stanowisko attaché honorowego. W latach 1936−1940 jako kapitan kierował polskim wywiadem na Węgrzech. Po 17 września 1939 został tytularnym II sekretarzem Poselstwa RP w Budapeszcie. Po zniesieniu urzędu attaché wojskowego w sierpniu 1940 wraz z ppłk. dypl. Janem Emisarskim i mjr. Tadeuszem Bastgenem wyjechali z Węgier na Bliski Wschód.

Po zakończeniu II wojny światowej w stopniu majora objął funkcję oficera łącznikowego do spraw ewakuacji Polaków z Afryki wschodniej przy brytyjskim dowództwie w Nairobi. Później udał się do Johannesburga w Południowej Afryce i zajmował się nadzorem nad planowaną ewakuacją ludności polskiej do Wielkiej Brytanii. Był działaczem polonijnym w Johannesburgu. Pełnił stanowisko prezesa Zjednoczenia Osadników Polskich w Afryce Południowej. Publikował w paryskim kwartalniku emigracyjnym „Zeszyty Historyczne” (pod pseudonimem „ERKA”). Pisywał także do londyńskich „Wiadomości”. Do końca życia pozostawał w stopniu podpułkownika piechoty.