Brał udział w operacji orłowskiej, briańskiej, newelsko-gorodokskiej i białoruskiej, od 16 listopada 1944 do końca wojny dowodził 256 Dywizją Lotniczą 5 Korpusu Lotnictwa Myśliwskiego 2 Armii Powietrznej 1 Frontu Ukraińskiego, na tym stanowisku uczestniczył w operacji wiślańsko-odrzańskiej, górnośląskiej, dolnośląskiej, berlińskiej i praskiej. Swoją ostatnią walkę powietrzną stoczył 2 maja 1945 nad Berlinem, gdzie strącił myśliwiec wroga. Podczas wojny z Niemcami wykonał 236 lotów bojowych, w walkach powietrznych strącił osobiście 6 i 2 samoloty wroga w grupie. Był dwukrotnie ranny. Od listopada 1945 dowodził 181 Dywizją Lotnictwa Myśliwskiego w Taurydzkim Okręgu Wojskowym, od listopada 1947 do 1949 studiował w Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, po czym został dowódcą 65 Korpusu Lotnictwa Myśliwskiego, a w lutym 1952 dowódcą 52 Korpusu Lotnictwa Myśliwskiego 57 Armii Powietrznej Karpackiego Okręgu Wojskowego.