Apolinary Skrodzki był zaangażowanym społecznikiem. Już jako młody nauczyciel organizował drużyny harcerskie na Polesiu, wielokrotnie wspierał harcerzy. W 1974 za poświęcenie na rzecz harcerstwa nadany mu został Krzyż „Za Zasługi dla ZHP”. Był także prelegentem Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Wygłosił wiele wykładów na tematy historyczne i literackie. Był również wielkim miłośnikiem i badaczem historii Braniewa. Przez wiele lat zgłębiał wiedzę na ten temat i dzielił się nią na wielu spotkaniach. W 1978 został pierwszym przewodniczącym nowo utworzonego Towarzystwa Miłośników Braniewa.
W pracy pedagoga wspierała go bardzo żona. Razem urządzali pierwszą szkołę w Braniewie. Józefa Skrodzka pracowała najpierw w Szkole Podstawowej nr 1 w Braniewie, następnie w Liceum Ogólnokształcącym, później w ZSZ i TE. Jej pasją stało się hafciarstwo. Odtwarzała wzory zaczerpnięte m.in. z kafli i czepców warmińskich. Starała się swoje umiejętności przekazywać uczennicom. Swoje prace prezentowała na wystawach twórców ludowych. Zmarła w grudniu 1994 rokuWspomnienia o Apolinarym i Józefie Skrodzkich, Ilustrowany Kurier Terenowy, nr 15, 12–18 kwietnia 1995, s. 11.