Bronisław Lesiuk-Szczapa (ur. 1902 we Lwowie, zm. 15 stycznia 1982 w Lille) – polski podporucznik tytularny, działacz społeczny i kombatancki we Francji zarówno przed jak i po II wojnie światowej.
Życiorys Urodził się w 1902 we Lwowie. Zamieszkiwał przy ulicy Jasnej (późniejsza ulica Marii Konopnickiej). Uczył się w szkole im. Cesarzowej Zyty przy ulicy Zielonej (późniejsza szkoła im. M. Konopnickiej). Wówczas należał do drużyny strzeleckiej i drużyny harcerskiej.
U kresu I wojny światowej w listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920, biorąc udział w zdobyciu Kijowa, w walkach o Lwów oraz w Bitwie Warszawskiej.
Poszukując pracy w 1924 wyemigrował do Francji. Pracował w Varangéville, gdzie został założycielem i prezesem Towarzystwa im. Józefa Piłsudskiego. Przyczynił się do zorganizowania i ożywienia działalności Polonii w całym departamencie. W 10. rocznic odzyskania przez Polskę niepodległości był organizatorem Wielkiego Marszu Strzeleckiego Wschodniej Francji w 1928, wzorowanego na marszu Zadwórzańskim we Lwowie. Przed 1939 ożenił się z Francuzką i osiadł w Lille.