Alkoreksja, drunkoreksja, anoreksja alkoholowa – behawioralneKatarzyna Czop, Joanna Miarka-Lachendro, Niszczycielska siła alkoreksji, w: W drodze do brzegu życia, tom XVI/2018, Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, Wydział Nauk o Zdrowiu, Białystok, 2018, s. 566–575 zaburzenie odżywiania polegające na ograniczaniu ilości przyjmowanych pokarmów, celem zwiększenia możliwości spożywania alkoholu bez obawy o zwiększenie przyrostu masy ciała. Termin został wprowadzony po raz pierwszy w 2008 i nie został dotąd formalnie sklasyfikowany jako złożone zaburzenie odżywianiaBeata Hoffmann, Psychospołeczne determinanty alkoreksji - cz. I, w: Remedium, nr 9(302)/2018, s. 22 i 23, ISSN 1230-7769. W 2011 Victoria Osborne z Uniwersytetu Missouri poddała alkoreksję pierwszym badaniom naukowym.
Charakterystyka W alkoreksji, oprócz ograniczania ilości spożywanego jedzenia, używane są niekiedy środki wspomagające utratę wagi ciała, np. przeczyszczające, czy diuretyczne. Osoba, według własnego mniemania, ogranicza przyrost kalorii, które może wykorzystać na spożycie alkoholu. Zaburzenie w tym kontekście obejmuje więc dwa obszary dysfunkcji – nadmierne spożywanie alkoholu i zaburzenia przyjmowania pokarmów.