128 Dywizja Strzelecka () – dywizja Armii Czerwonej w latach 1939–1945.
Działania Sformowana w 1939 w Iszymie w Rosji. Według innych danych miało to nastąpić w Swierdłowsku.
16 stycznia 1940 dywizja została wysłana ze Swierdłowska do Pietrozawodska. 12 lutego weszła w skład 14 Korpusu Strzeleckiego 8 Armii. W kwietniu 1940 została wycofana z Karelii do Wołogdy, skąd następnie w czerwcu została wysłana do Pskowa, a później na Łotwę.
Atak Niemiec na ZSRR zastał 128 DS na Litwie. W lipcu 1941 dywizja została okrążona. Broniła się na Białorusi, a następnie w obwodzie pskowskim.
Od jesieni 1941 do 1943 dywizja uczestniczyła w obronie Leningradu, walcząc nad jeziorem Ładoga, pod Siniawinem i nad Mgą. W lipcu 1944 wyzwoliła Psków, a w sierpniu tegoż roku uczestniczyła w działaniach w Estonii.
6 stycznia 1945 wyładowana w Rzeszowie, działała na terenie Polski w składzie 21 Armii, uczestnicząc w ofensywie sandomiersko-śląskiej i praskiej. W 1945 na ziemiach polskich szlak 128 DS prowadził m.in. przez Myszków (19–21 stycznia), Tarnowskie Góry, Kochłowice, Brzeg (6 lutego), Strzelin, Bielawę, Pieszyce (8 maja), aż po Červený Kostelec w Czechach (10 maja).
Dwóch żołnierzy 128 DS zostało odznaczonych tytułem Bohatera Związku Radzieckiego: byli to mł. sierż. Taimbiet Komiekbajew i st. sierż.