w marcu 1943 dywizja otrzymała miano 75 Gwardyjskiej Dywizji. Od 5 do 11 lipca 1943 na czele dywizji uczestniczył w bitwie pod Kurskiem w składzie 13 Armii Frontu Centralnego, we wrześniu 1943 w operacji czernihowsko-prypeckiej i bitwie o Dniepr w rejonie wyszogrodzkim w obwodzie kijowskim, za co otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Później jego dywizja została włączona w skład 65 Armii, biorąc udział w operacji homelsko-rzeczyckiej i kalenkowicko-mozyrskiej, w operacji białoruskiej, walkach o Rygę i forsowaniu zachodniej Dźwiny w składzie 1 Armii Uderzeniowej. 27 grudnia 1944 dywizja została ulokowana w Polsce w rejonie Mińska Mazowieckiego, gdzie w składzie 61 Armii w styczniu 1945 brała udział w walkach o przyczółek magnuszewski na Wiśle; na początku kwietnia 1945 sforsowała Odrę, później brała udział w walkach na terytorium Niemiec. Po wojnie Goriszni nadal dowodził dywizją, w lipcu 1946 objął dowództwo 17 Samodzielnej Brygady Piechoty w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, od września 1946 do grudnia 1951 dowodził 4 Gwardyjską Dywizją Zmechanizowaną w Kijowskim Okręgu Wojskowym, w 1952 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa i został dowódcą 1 Gwardyjskiego Korpusu Piechoty w Moskiewskim Okręgu Wojskowym.