Piotr Barański (ur. 1 sierpnia 1915 w Woli Kotkowskiej, zm. 16 listopada 1971) – polski wojskowy, kapral Wojska Polskiego II RP, obrońca Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte w wojnie obronnej 1939.
Życiorys lewo|mały|240x240px|Obrona Westerplatte
Urodził się w Woli Kotkowskiej, jako syn Walentego i Konstancji z domu Augustyniak. Ojciec pracował na kolei, matka zaś prowadziła gospodarstwo domowe. Miał trójkę rodzeństwa. Absolwent gimnazjum ogrodniczego w Piotrkowie Trybunalskim (1936).
W latach 1938–1939 odbywał służbę wojskową w 86 pułku piechoty, skąd został skierowany na Westerplatte. Na półwysep dotarł 13 sierpnia 1939 roku. Brał udział w obronie wartowni nr 2 jako celowniczy karabinu maszynowego. W trakcie walk został ranny.
Po kapitulacji Westerplatte był jeńcem Stalagu I A. Został zmuszony podjąć pracę jako robotnik przymusowy w gospodarstwie ogrodniczym. Z niewoli zwolniony w 1945 roku. Po powrocie z niewoli podjął pracę jako urzędnik w Sądzie Powiatowym w Koninie. Od 1947 do 1957 roku pracował w Spółdzielni Ogrodniczej jako kierownik planowania. Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia odszedł w 1957 roku na rentę inwalidzką.