Stanisław Bartocha (ur. 9 grudnia 1915 w Baumgarten, zm. 14 września 1990) – legionista Wojska Polskiego II RP, członek załogi i obrońca Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte w wojnie obronnej 1939, w 1989 mianowany podporucznikiem w stanie spoczynku.
Życiorys lewo|mały|240x240px|Obrona Westerplatte
Urodził się w Baumgarten, jako syn Bonifacego i Julianny z domu Kupisz. Ukończył pięć klas szkoły powszechnej. Służbę wojskową odbywał w 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach, skąd został skierowany na Westerplatte, dokąd przybył 5 kwietnia 1939. Brał udział w obronie Westerplatte będąc w załodze obsługi moździerzy jako celowiniczy.
Po kapitulacji Westerplatte był jeńcem Stalagu I A Stablack w Prusach Wschodnich. A następnie pracował jako robotnik przymusowy. Po wyzwoleniu przez oddziały aliantów Haffkrug, niedaleko Neustadtu, przewieziony został do Lubeki. W 1947 powrócił do kraju. Zatrudnił się w Kopalni Węgla Kamiennego „Sosnowiec”, pracował jako górnik od 11 grudnia 1948 do 2 lutego 1971. W 1989 został awansowany na podporucznika w stanie spoczynku.
Był żonaty, miał czworo dzieci.