Od sierpnia 1937 do stycznia 1938 był pomocnikiem dowódcy 279. pułku strzelców w 93 Dywizji Strzeleckiej Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego, później szefem wydziału sztabu Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego, od marca 1939 dowodził 293. pułkiem strzelców 57 Dywizji Strzeleckiej Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego, na tym stanowisku brał udział w bitwie nad Chałchin-Goł.

Od października 1939 do października 1940 dowodził piechotą 36 Dywizji w 1 Armijnej Grupie Radzieckich Wojsk na terytorium Mongolii, w 1941 ukończył studia na wydziale operacyjnym akademii wojskowej Armii Czerwonej i w maju 1941 został dowódcą 10 Brygady Powietrznodesantowej 5 Korpusu Powietrznodesantowego w Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym. Od czerwca 1941 brał udział w wojnie z Niemcami, m.in. w walkach obronnych w rejonie Poniewieża i w walkach o Dyneburg, w październiku 1941 objął dowództwo 5 Korpusu Powietrznodesantowego w 43 Armii Frontu Zachodniego, uczestniczył m.in. w bitwie pod Moskwą i w operacji rżewsko-wiaziemskiej, 14 stycznia 1945 żołnierze korpusu wyróżnili się przy wyzwalaniu Miedynia. W sierpniu 1942 korpus został przeformowany na 39 Gwardyjską Dywizję Piechoty, której dowódcą został Gurjew, mianowany 3 maja 1942 generałem-majorem;