Bóg jednak nie zostawia go, przez wzgląd na jego wcześniejsze zasługi, samego.
Teofil czuje wyrzuty sumienia, nie ma jednak odwagi prosić o przebaczenie Chrystusa, którego się wyparł. Wpada wówczas na szczęśliwą myśl, by zwrócić się do Jego Matki, która oręduje w niebie za grzesznikami. Udaje się więc do poświęconego jej kościoła i przez wiele dni i nocy modli się i pości prosząc o zmiłowanie. Którejś nocy we śnie staje przed nim Maryja o surowym obliczu i pyta czego może chcieć od niej on nieszczęsny odstępca, który wyparł się swego Boga i służy szatanowi. Teofil wyjawia jej swoją nadzieję, że jego łzy skruszą serce dobrego Boga, tak jak kiedyś przebaczył On Dawidowi, który dopuścił się cudzołóstwa i wstrętnego zabójstwa, a później świętemu Piotrowi, który się go trzykrotnie wyparł. Maryja widząc nastawienie jego serca, obiecuje mu wstawić się za nim, jeśli tylko wyrzeknie się diabła i wyzna, że jej syn, Jezus Chrystus, jest prawdziwym Bogiem i powróci na końcu czasów jako sędzia. Teofil czuje głęboki żal, że zaparł się na piśmie swego Pana i jego dobrej Matki. Wyznaje, że Jezus prawdziwie zrodził się z Maryi Dziewicy, że został umęczony i ukrzyżowany, że po swej śmierci wstąpił do otchłani, by wybawić zmarłych, a po swym zmartwychwstaniu wstąpił do nieba, skąd powróci w dniu ostatnim sądzić świat.