W walkach ulicznych w Berlinie 24 kwietnia został ciężko ranny. Po wojnie został sekretarzem biura Komsomołu pułku piechoty w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, w 1947 ukończył kursy oficerów politycznych, w 1953 Akademię Wojskowo-Polityczną im. Lenina, a w 1972 wyższe kursy akademickie. W 1945 został członkiem WKP(b). Od 1953 do 1959 był zastępcą dowódcy pułku ds. politycznych w Zakaukaskim i Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym, później zastępcą szefa i szefem wydziału politycznego dywizji piechoty Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, a 1968-1973 I zastępcą szefa wydziału politycznego armii pancernej w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech. W latach 1973–1985 był szefem wydziału politycznego Zjednoczonej Szkoły Wojskowej w Odessie, potem wyższej szkoły wojskowej w Baku, w 1985 został zwolniony do rezerwy w stopniu pułkownika. Mieszkał w Baku, podczas konfliktów etnicznych między Ormianami a Azerami w styczniu 1990 był zmuszony opuścić miasto wraz z rodziną i przeniósł się do Groznego.