W końcu 1941 został dowódcą batalionu piechoty w stopniu kapitana, w 1942 uczył się na wyższych kursach doskonalenia kadry oficerskiej „Wystrieł” i w lipcu 1942 wrócił na front, walcząc w składzie 412 pułku piechoty 1 Dywizji Piechoty (od 31 grudnia 1942: 175 gwardyjskiego pułku piechoty 58 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty) na Froncie Południowo-Zachodnim, w październiku i listopadzie 1942 Dońskim, od listopada 1942 do sierpnia 1943 ponownie Południowo-Zachodnim, od sierpnia do października 1943 Stepowego, od października 1943 do stycznia 1944 2 Ukraińskiego, od stycznia do lipca 1944 3 Ukraińskiego, a od lipca 1944 1 Ukraińskiego. Brał udział w bitwie pod Stalingradem i bitwie pod Kurskiem, 10 grudnia 1942 i 24 sierpnia 1943 był ponownie ranny. Jako dowódca II batalionu piechoty 175 gwardyjskiego pułku piechoty 58 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty 57 Armii Frontu Stepowego w stopniu kapitana wyróżnił się bohaterstwem podczas bitwy o Dniepr 26 września 1943, w walkach o przyczółek, gdzie wraz z batalionem zadał duże straty przeciwnikowi (według oficjalnych danych do 750 zabitych i wiele niszczonej broni). W październiku 1943 podczas walk o Dniepr był piąty raz ranny. Podczas leczenia ran poznał pielęgniarkę Mariję Koczinę, którą wkrótce poślubił.