Po zakończeniu II wojny światowej, pomimo swojego pochodzenia i wyznania został wysiedlony ze Lwowa i repatriowany do Polski. W 1951 osiadł w Warszawie. Był profesorem archeologii w Katedrze Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Był także pracownikiem naukowym w Zakładzie Archeologii Śródziemnomorskiej Polskiej Akademii Nauk. W dziedzinie archeologii uchodził za przedstawiciela ortodoksyjnego marksizmu-leninizmu, wszczepiając w tym zakresie wzory naukowe pochodzące ze Związku Radzieckiego. Znany również jako historyk sztuki.
W 1964 zamieszkał na Podhalu. Zmarł 25 listopada 1974 w Zakopanem. Został pochowany w krypcie grobowej Kulczyckich (swoich rodziców) i Dobrzańskich o piramidalnym kształcie (wzorowany na piramidzie Cheopsa), położonym na cmentarzu przy cerkwi Świętej Trójcy w Międzybrodziu koło Sanoka.
Jego żoną była Anna zd. Piotrowicz (1919-2012), urodzona w rodzinie ormiańskiej we Lwowie, córka Grzegorza i Anieli z Hoszowskich, absolwentka lwowskiego gimnazjum Sacré-Cœur i polonistyki na Uniwersytecie Wileńskim, poetka, w czasie II wojny światowej łącznika Armii Krajowej, pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.