Złotówki II Rzeczypospolitej – obiegowe, bite w srebrze i niklu, oraz próbne monety o nominale jeden złoty bite w latach 1924–1939.
11 stycznia 1924 r. sejm uchwalił ustawę o naprawie skarbu i reformie walutowej, w wyniku której wprowadzony zostały złoty o parytecie równy frankowi szwajcarskiemu. 14 kwietnia 1924 r. otwarto w Warszawie Mennicę Państwową, a 28 kwietnia 1924 r. rozpoczął swoją działalność Bank Polski. Okazało się jednak, że nowo zorganizowana mennica nie mogła w krótkim czasie wybić odpowiednich ilości monet potrzebnych w obiegu. Nad Wisłą wykonano więc projekty i modele, a bicie pierwszych monet zlecono za granicę.
Zadanie zaprojektowania pierwszej, srebrnej monety jednozłotowej powierzono Tadeuszowi Breyerowi, późniejszemu profesorowi warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Wg przygotowanego przez artystę projektu rewers przedstawiał popiersie dziewczyny z warkoczem na tle kłosów, na awersie zaś umieszczono godło państwa – orła w koronie, o rysunku zgodnym z obowiązującym wówczas wzorem. Pierwsze próbne odbitki wykonano w 1924 r. w Birmingham w liczbie 8 sztuk oraz w Paryżu – 15 sztuk. W Paryżu wybito też pierwsze obiegowe złotówki z datą 1924 w nakładzie szt., co stanowiło zaledwie 40% niezbędnego nakładu. Z powodu dużych trudności z realizacją w 1924 r.