W 1937 roku na stanowisku gospodarza schroniska Zdzisława Ritterschilda (powszechnie znanego jako „Wujek”) zastąpił inny narciarz – młody, choć już utytułowany Stanisław Marusarz. Dnia 29 grudnia tego samego roku odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą patronowi schroniska. Została ona wykonana w Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem na podstawie projektu Stanisława Zdyba. Do tego czasu schronisko wyposażono też w oświetlenie gazolinowe. Wiosną 1939 roku rozpoczęto budowę wodociągu, którą sfinansowano z subwencji udzielonej przez PZUW.
Po wybuchu II wojny światowej Marusarz zaangażował się w akcję przerzucania ochotników uciekających z Generalnego Gubernatorstwa na Słowację i Węgry, sam także działał jako kurier tatrzański. Po jego aresztowaniu przez słowacką straż graniczną w marcu 1940 roku schronisko pozostawało puste aż do jesieni. Wówczas to jego gospodarzem został Andrzej Krzeptowski, zaś celem zamknięcia szlaku przerzutowego jeden z pokoi został zajęty na potrzeby patroli niemieckiego Grenzschutzu. W kolejnych latach gospodarzami obiektu byli Antonina Stopka-Olesiak (z ramienia Krzeptowskiego), a wiosną i latem 1944 Kazimierz Musil-Tarłowski. Od jesieni 1944 r. schronisko ponownie stało puste.