Ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców – polska ustawa uchwalona przez Sejm Ustawodawczy, regulująca kwestie prawne związane z nabywaniem nieruchomości przez podmioty zagraniczne. Jest to aktualnie najstarsza obowiązująca polska ustawaWedług wyszukiwarki Internetowego Systemu Aktów Prawnych..
Zakres regulacji Ustawa określa: warunki nabycia własności i użytkowania wieczystego nieruchomości przez cudzoziemca (w rozumieniu ustawy jest nim także zagraniczna osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca spółką handlowąWedług aktualnej definicji cudzoziemca z art. 1 ust. 2 ustawy..) zwolnienia od wymogu uzyskania zezwolenia na nabycie nieruchomości.
Zezwolenie na nabycie Zezwolenie na nabycie ma formę decyzji administracyjnej. Wydaje ją minister właściwy do spraw wewnętrznych. Nie można wydać zezwolenia, jeśli Minister Obrony Narodowej wniesie sprzeciw w formie postanowienia. Jeśli podmiot zagraniczny zamierza nabyć nieruchomość rolną, sprzeciw może zgłosić także minister właściwy do spraw rolnictwa. Zezwolenie jest ważne przez 2 lata, licząc od dnia wydania.