Wersje C Mk 1 – podstawowa wersja transportowa (190 sztuk) C Mk 2 – wersja do transportu VIP (21 sztuk) T Mk 3 – wersja szkolna do szkolenia nawigatorów (41 sztuk) T Mk 4 – wersja szkolna dla operatorów radaru (16 przebudowanych z T Mk 3)
Służba Samoloty Valetta weszły na wyposażenie brytyjskiego lotnictwa transportowego (RAF Transport Command) od maja 1949 roku, poczynając od 204. Dywizjonu w Kabrit w Egipcie, zastępując samoloty Douglas Dakota. Ostatnie samoloty dostarczono w 1951 roku. Po raz pierwszy użyte były bojowo podczas walk z partyzantką na Malajach, zrzucając zaopatrzenie dla brytyjskich oddziałów w dżungli (dywizjony 48, 52 i 110). Znane były pod przezwiskiem pig (świnia) z powodu pękatego kadłuba. Od 1957 roku zastępowano je przez samoloty Blackburn Beverly, a następnie Handley Page Hastings. Z ostatniego 84. Dywizjonu wycofano je w sierpniu 1960 roku.
Samoloty szkolne T Mk 3 używane były w pięciu Szkołach Nawigacji Lotniczej (ANS) i Royal Air Force College w Cranwell. Wersja T Mk 4 używana była w dwóch ANS i w 228. Jednostce Konwersji Operacyjnej (228 OCU).
Zobacz też Porównywalne samoloty: Ił-12
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Brytyjskie samoloty transportowe po 1945 Valetta Kategoria:Samoloty transportowe z napędem śmigłowym