Aleksandr Artiemjewicz Woznicyn (; ur. 1701, zm. 15 lipca 1738) – emerytowany kapitan-lejtnant rosyjskiej floty, spalony na stosie ze względu na przyjęcie judaizmu. Prawdopodobnie ostatnia osoba skazana w Europie wyrokiem sądowym na śmierć przez spalenie ze względów religijnych.
Pochodzenie Aleksandr Woznicyn wychował się w rodzinie prawosławnej. Był gruntownie wykształcony. Pochodził ze starego szlacheckiego rodu związanego z Nowogrodem Wielkim. Jego wuj, Prokofij Bogdanowicz Woznicyn, należał do moskiewskiej arystokracji. Jako dyplomata doprowadził do podpisania w Bakczysaraju w roku 1681 rozejmu między Rosją a Turcją. Jego ciotka została żoną kontradmirała Iwana Akimowicza Sieniawina, co otworzyło Aleksandrowi drogę do kariery w rosyjskiej flocie.
Konwersja na judaizm Aleksandr Woznicyn okazał się człowiekiem niepoczytalnym, co doprowadziło do roztrwonienia przez niego większości majątku. Z tego powodu jego siostra w roku 1737 skierowała pozew do Senatu Rządzącego, by cały majątek brata został jej oddany pod opiekę. Po przeprowadzeniu dochodzenia i badań Senat potwierdził u kapitana-lejtnanta objawy choroby psychicznej oraz przychylił się do pozwu jego siostry, która przejęła pod opiekę większość jego włości. Natomiast samego Woznicyna Senat skierował na wcześniejszą emeryturę.