Proces odbył się w przyspieszonym tempie. Choć Aleksander Woznicyn złożył przysięgę, że już nigdy nie będzie praktykował judaizmu i żydowskich obrzędów, w kwietniu 1738 r. sprawa została skierowana do Kolegium Sprawiedliwości Senatu Rządzącego. Wówczas 28 maja 1738 roku cesarzowa Anna Iwanowna Romanowa nakazała zaniechać dalszego śledztwa. Obaj oskarżeni zostali skazani na publiczne spaleni na stosie, wyrok wykonano 15 lipca 1738 roku na głównym placu w Petersburgu.
Żona Woznicyna za donos władzom o konwersji męża otrzymała należną część z jego ruchomego i nieruchomego majątku oraz dodatkowo „do 100 dusz poddanych wraz z ziemiami i innymi przynależnościami”.
Rosyjski filozof Władimir Sołowjow uważał, że sprawa Woznicyna miała być ostatnim przejawem europejskiej inkwizycji oraz ostatnim sądowym wyrokiem na uśmiercenie poprzez spalenie na stosie w Europie ze względów religijnychJózef Ignacy Kraszewski w swoim dziele Wilno od początków jego do roku 1750 podaje, że w roku 1749 za konwersję na judaizm miał zostać stracony polski arystokrata Walentyn Potocki, jednak historia ta jest uznawana za fikcję..