Ekspertyza Bishop na temat pasożytniczych pierwotniaków przełożyła się na jej najlepiej znaną pracę, kompleksowe opracowanie o zarodźcu malarii i potencjalnych formach chemioterapii przeciw malarii.

Pomiędzy 1937 a 1938 Bishop badała efekty różnych czynników, takich jak składniki krwi i różne temperatury, na zachowania żywieniowe komara egipskiego, wektora Plasmodium gallinaceum, powodującego malarię u drobiu. Analizowała też różne czynniki wpływające na rozmnażanie Plasmodium. Ta praca stała się podstawą dla późniejszych badań nad szczepionką na malarię. Impuls do jej dalszych badań dał wybuch drugiej wojny światowej. Podczas wojny zajmowała się szukaniem alternatywnych chemioterapii przeciw malarii. Jej prace wspierały armię brytyjską, ponieważ najpowszechniejszy środek antymalaryczny, chinina, był trudny do uzyskania. W latach 1947–1964 przewodziła Chemotherapy Research Institute, powiązanemu z Medical Research Council.