Alfons Bartulewicz (ur. 18 sierpnia 1916 w Szaciłówce, zm. 4 września 1984) – starszy strzelec Wojska Polskiego, członek załogi i obrońca Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte w wojnie obronnej 1939.
Życiorys lewo|mały|240x240px|Obrona Westerplatte
Urodził się w Szaciłówce, w rodzinie Łukasza i Michaliny z domu Kalinowska. Miał czworo rodzeństwa. Ukończył szkołę powszechną w Ostrej Górze. Terminował u zegarmistrza i pomagał rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. 5 maja 1938 został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Wcielony został do 2 Morskiego batalionu strzelców w Gdyni-Oksywiu. 5 sierpnia 1937 przeniesiony na Hel, skąd 8 czerwca 1939 przybył na Westerplatte. W czasie obrony walczył w obsadzie wartowni nr 3. Był ranny. Jako jeniec wojenny Stalagu I A Stablack, mający w ewidencji obozowej wpisany zawód zegarmistrz – trafił do Żelowa, do zegarmistrza Niemca, z poręczenia którego mógł na noc nie wracać do obozu. Po całodziennej pracy odpoczywał w małym pomieszczeniu na poddaszu. W 1945 do miasteczka wkroczyła Armia Czerwona. Z powodu czystych wypielęgnowanych rąk zegarmistrza został zakwalifikowany na zsyłkę. Przymusowa podróż w zamkniętych bydlęcych wagonach towarowych trwałą jeden miesiąc i dziesięć dni. Nieoczekiwanie znalazł się w osadzie Żaba w pobliżu miasteczka Głazów.