W wyniku tego kryzysu został odwołany z urzędu burmistrza, ale w kolejnych wyborach ponownie wystartował na to stanowisko. Drugie wybory wygrał czterema głosami. Wiosną 1971 Prokuratura Generalna NRD doniosła urzędnikom zachodnim o mordach dokonanych na Białorusi, w związku z czym postawiono mu zarzut zbrodni – pomocnictwa w zamordowaniu około 5000 ludzi. Po zatrzymaniu rozchorował się w areszcie i został osadzony w oddziale szpitalnym więzienia w Ansbach. Formułowanie aktu oskarżenia było na tyle opieszałe, że Erzum zmarł nie doczekawszy wyroku.
Rodzina Miał żonę Irmgard i syna, także Egona (ur. 1934).
Przypisy
Linki zewnętrzne artykuł z Der Spiegel (1965) - dostęp 1.11.2018
Kategoria:Niemcy bałtyccy Kategoria:Niemieccy policjanci Kategoria:Politycy CSU Kategoria:Niemieccy zbrodniarze wojenni w okresie II wojny światowej Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem Kategoria:Ludzie związani z Rygą Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Zmarli w 1974