W 1720 odziedziczyła dobra Stęszew i Racot. Jako właścicielka Racotu zainicjowała przebudowę tamtejszej rezydencji (zainicjowała budowę świątyni oraz postawiła murowane stajnie i oficyny), którą kontynuował później jej syn Antoni Barnaba Jabłonowski. W latach 50. i 60. XVIII w. z jej inicjatywy rozpoczęto przebudowę kościoła w Tomicach, a w 1771 roku księżna zainicjowała renowację kościoła farnego p.w. Św. Trójcy w Stęszewie, w którym powstały dwie kaplice boczne: kaplica MB Nieustającej Pomocy z lożą kolatorów i położoną pod nią zakrystią, oraz kaplica Św. Krzyża, w której wzniesiono później księżnej nagrobek w formie ołtarza wraz z portretem i jej rodzinnym herbem Wieniawa.
Dorota Jabłonowska zmarła 15 listopada 1773 w Racocie, który należał do jej syna z drugiego małżeństwa księcia Antoniego Barnaby Jabłonowskiego, a pochowano ją 12 marca 1774 w krypcie przebudowanej przez nią fary w Stęszewie.
Jej imię nosi jedna z ulic Stęszewa.
Małżeństwa i potomstwo Była dwukrotnie zamężna.