Grzegorz z Parumali (imię świeckie Geevarghese Pallathattu Thanagattu, ur. 15 czerwca 1848 w Mulunthuruthy, zm. 3 listopada 1902 w Parumali) – duchowny Syryjskiego Kościoła Ortodoksyjnego, w latach 1877-1902 biskup Niranam. Święty Kościołów malankarskiego i syryjskiego.
Życiorys Urodził się w małej wiosce niedaleko Koczin, był synem księdza. Na chrzcie otrzymał imię Geevarghese (Jerzy). We wczesnym dzieciństwie stracił matkę i był wychowywany przez kochającą starszą siostrę. Od dzieciństwa był bardzo pobożny, dużo czasu poświęcał na modlitwę i posty. Interesował się również językiem aramejskim. Wykazywał się dużą znajomością hymnów syryjskich, przez co zwrócił na siebie uwagę swojego stryja, księdza Jerzego, który zajął się edukacją bratanka. W 1857 roku, w wieku 9 lat, został wyświęcony na subdiakona, a 8 lat później na diakona. W tym samym roku przyjął święcenia kapłańskie, a 7 kwietnia 1872 złożył śluby zakonne. W tym samym czasie władze brytyjskie pragnęły narzucić indyjskim chrześcijanom wiarę protestancką. Kiedy doszło do prześladowań stawiających opór malankarskich księży, do Indii przybył patriarcha antiocheński Ignacy Piotr IV. Ksiądz Jerzy jako osoba biegła w języku syryjskim został wyznaczony na tłumacza patriarchy. Niedługo później stał się jego osobistym sekretarzem.